Koninkrijk Tinn

[Nimi]

Goedemiddag

Ik speel ongeveer volgens deze challenge. Natuurlijk wijk ik wel een beetje af, en voor het verhaal natuurlijk.


Het oude dorpje Tinn is nooit doorgedrongen tot de moderne streken. De mensen leven er zoals in de tijden die nu door de moderne wereld de 'Middeleeuwen' wordt genoemd.
Geruchten gaan dat er plannen zijn voor een koninkrijk. Maar wat daarvan is waar?

--


Hallo! Dit ben ik, Tine, met mijn man Dorus. Ik heet nog maar net Paral, want we zijn net getrouwd. We hoorden dat hier een leuk dorpje was en daarom bouwen we hier ons nestje.


Dit is het dorpje. Tinn heet het. We kwamen aan op ons paard en dit geweldige uitzicht hadden we, vanaf een grote heuvel. Tinn is omringd door heuvels en een meer. Is het niet prachtig?
Kijk, vanuit hier kan je ons huisje zien. We wisten toen nog niet dat het ons huisje zou worden. Daar rechts, dat kleine huisje naast het meer is het. Lief he?


Zo, wat dichterbij. Hier kan je het huisje al een stuk beter zien. Kijk je ziet een stal, daar staat onze Rosinand.
Gelukkig zijn we van een wat hogere klasse hier, en kunnen we een aardig huisje betalen.


Wat een lief huisje toch. Ik ben er helemaal weg van. Kijk die kropjes sla.. Binnenkort eten we sla uit eigen tuin!


Ik omhels Dorus. Hij vindt het ook een heel mooi huisje, zie ik in zijn ogen. Hij krijgt een kusje op zijn neus en ook eentje in zijn nek. 'Ik hou van je,' fluistert hij schor en ik krijg drie kusjes terug. Ik glimlach warm en gearmd lopen we dan ons mooie huisje binnen.


We hebben allebei nogal honger van de reis en het onderhandelen met de verkoper van het huis, dus maak ik wat te eten in de gezellig ingerichte keuken. Door de keukenraampjes zie je het meer en een heuvel die erachter ligt. Lief toch? Die gordijntjes heb ik nog van mijn moeder gekregen. Ze hingen vroeger in de keuken van mijn ouderlijk huis. Die gordijntjes, zoveel herinneringen..


We eten met smaak ons eten op. Het brood vult. Zo af en toe werpt Dorus me over tafel een geheimzinnige blik toe. Mijn hart maakt sprongetjes en ik kijk verliefd terug. Als we ons eten op hebben gaan we samen op de bank zitten. Geen woorden nodig, onze blikken zeggen genoeg en onze harten verstaan het heel goed.


Met nog steeds die geheimzinnige blik leidt Dorus me naar ons nieuwe bed. Samen wijden we het bed gepast in, onder de gordijntjes.


Midden in de nacht schrik ik wakker van een raar geluid. Een bijzondere vogel roept buiten. Die ken ik niet. Ik heb hem nooit gehoord vroeger. Is het mijn verbeelding? Gespannen luister ik naar de roep van de vogel die nog een keer komt. Toch geen verbeelding. Het zal wel een vogel zijn die hier voorkomt. We hebben een eind gereist.
Ik voel me vreemd. Het was fris buiten, maar daar heeft het niets mee te maken.


Als ik weer bij Dorus in bed kruip bedenk ik me iets. Zou het zijn.. Ik voel zachtjes aan mijn buik. Misschien komt daar een kindje. Ik voel een golf van genegenheid voor mijn nieuwe kleintje.
De eerste nacht in het nieuwe bed in het nieuwe huis in de nieuwe buurt. Met een zucht kruip ik tegen Dorus aan en val in slaap.

This post has been edited by Nimi on Sep 19 2006, 05:28 PM

[Nimi]

s' Ochtends maak ik ontbijt. Pap. Volgens mij smaakt het Dorus wel. Ik vind het in ieder geval erg lekker. Het smaakt goed op de vroege ochtend. Voorzichtig opper ik:
'Dorus? Hoe zou jij het vinden om.. om- vader te worden?' gespannen kijk ik hem aan. Dorus staart voor zich uit.
'Geweldig,' zegt hij dan. 'Dat zou ik geweldig vinden.' Hij glimlacht breed en ik lach opgelucht terug.


'Hoezo dan?' vraagt hij warm en kijkt me nieuwsgierig aan. Zijn wenkbrauwen gaan vragend een tikje omhoog.
'Misschien,' antwoord ik op zijn onuitgesproken vraag en glimlach vrolijk. 'Weetje.. Ik dacht-'


Ik voel een bittere smaak opwellen uit mijn keel. Snel schuif ik mijn stoel achteruit en gebaar verontschuldigend naar Dorus. Dan snel ik naar het toilet.


Blurgh. Ik kan het niet meer houden en gooi alles in het gat. De bittere smaak is viesviesviesviesvies! Bah! Mijn buik voelt raar aan. Ik spoel mijn mond en keel met wat water. En- oh oeps, eh sorry, heb ik je nou geraakt?


Dorus merkt dat ik me wat minder voel en is heel lief tegen me. Lief he? Hij helpt me in huis en hij kan heel goed met zijn handen mijn rugpijn verlichten. Ik heb een man met toverhanden!


Ik neem een lekker bad met kruiden. Het ruikt heerlijk en is ook goed voor mijn huid, zegt mijn moeder. Het wordt er heerlijk rozig van. Fijn ontspannen is goed voor de zwangere vrouw.


Na zo'n bad slaap ik natuurlijk heerlijk. De laatste tijd slaap ik veel meer, ook overdag. Dat heb ik ook wel nodig, rust. Ik pieker ook veel. Je begint mijn buikje al een heel klein beetje te zien als je het weet. Dat kan nooit van een paar weken geleden zijn. Tijdens de reis was er een nacht met heerlijk zacht mos en helder fonkelende sterren...


Dorus en Rosinand rijden veel door het dorp. Als hij weer eens terug is van zo'n tochtje vertelt hij enthousiast dat er nieuwe bewoners zijn. Er zijn al een paar huizen ook bewoond. Volgens Dorus zijn het sympathieke mensen.


Dorus heeft werk! Hij moet alleen wel 's nachts werken. Hij haalt de arme slaperige Rosinand uit zijn stal en gaat met hem op pad. Mooi pak heeft hij aan he? Heel.. nieuwerwets. Dorus zei dat hij in de ordehouders werkte ofzoiets. Wat je nou voor orde moet houden in een rustig klein dorpje weet ik niet, maar ach hij is er blij mee en het verdient. Geld kunnen we wel gebruiken met een kleintje op komst.


s' Avonds als Dorus al weg is maar ik nog niet moe ben omdat ik een uitgebreid middagdutje heb gedaan, lees ik veel. We hebben een paar avonturenboeken meegenomen en ook wat kookboeken. Die gevulde dadels klinken niet al te moeilijk, en erg lekker..

[Nimi]

Ik maak vaak pap. Lekker makkelijk en erg lekker. Vaak ben ik 's ochtends al vroeg op, omdat ik zo vroeg naar bed ga. Dan is het nog donker en de vogels slapen nog.


Tegen de tijd dat Dorus ook aanschuift is het al licht aan het worden. Hij moet 's nachts werken, en slaapt dus uit. Maar erg veel slaap heeft hij niet nodig en dus zit hij 's ochtends ook alweer met mij gezellig aan het ontbijt. Ik moet er wel bij zeggen dat hij 's middags ook nog even slaapt, net als ik.


Ik wandel de laatste tijd ook weer veel. Langzaamaan zie ik steeds meer huizen waar rookpluimen uit opstijgen. Steeds meer paarden staan gestald en moestuintjes worden aangelegd. De paden zijn meer bevolkt en ik kom vaak nieuwe bewoners tegen op mijn wandelingen.


Bij een van de huisjes besluit ik aan te kloppen. De bewoner is een jonge vrouw net als ik, die een kind in haar buik draagt. Wat heeft ze een dikke buik! Zover ben ik nog lang niet. Ik moet er ook niet aan denken om zo'n zware buik mee te sjouwen..
De vrouw heet Katherine. Zij en haar man Sander zijn onze buren. Ze zijn heel sympathiek en nodigen me uit om toch vooral binnen te komen.


Dorus heeft dus ondertussen ook kennisgemaakt met Sander. Volgens mij kunnen ze het wel goed met elkaar vinden.


We lopen mee naar binnen. Het is heel gezellig en we praten lang. De familie Wissi heeft een heel lief huisje. Het is zelfs al donker als we besluiten maar eens op huis aan te gaan, na een lekkere uiensoep van Katherine. Onze eerste vrienden in Tinn!


Ons bed is geweldig! Het slaapt heerlijk. Na een lange dag vol misselijkheid, kruidige soepjes en letters die voor mijn ogen dansen vind ik daar altijd rust naast, of zonder Dorus.

[Nimi]

Midden in de nacht staat Dorus op. Hij moet naar zijn werk. Snel schiet hij in zijn werkuniform, eet nog iets - het is niet goed werken op een lege maag - en stapt dan op Rosinand. Ik blijf heerlijk liggen. Ik heb vaag gemerkt dat hij opstond, maar algauw ben ik alweer in dromen verzonken.


's Ochtends ben ik me er echter maar al te goed van bewust dat ik alleen wakker word. Het is al een tijdje licht en slaperig sla ik de dekens van me af. Het is maar eens tijd dat ik opsta. Geeuwend doe ik mijn ochtendrituelen, maak een kom pap voor mezelf en als ik klaar ben, ga ik nog eens een stukje wandelen.


Ik neem een weggetje dat ik nog niet eerder heb verkend. Daar kom ik opnieuw een bewoond huisje tegen. De bewoners zijn van een wat lagere klasse, kan ik zien aan hun huisje. Desondanks zijn ze erg vriendelijk. De vrouwe heet Maike.


We raken in gesprek bij haar binnen. Het is gezellig ingericht met eenvoudig, maar lief meubilair. Maike en haar man Gozewijn hebben al een oudere dochter! Een heel lief meisje, Thalia.


Lief toch. Het wordt een lieflijk dorpje, dat weet ik gewoon. Met zulke sympathieke mensen!
Thuis gaat het er met mijn kinddragerlijkheid niet altijd even lieflijk aan toe. Het toilet geeft inmiddels groene walm af. Dat ziet er niet goed uit! Misschien moet ik het toch eens schoonmaken. Sindsdien heb ik dat niet zo gedaan, ik voelde me gewoon niet goed..


'Dorus,' fluister ik. 'Volgens mij word je echt vader.' Ik kijk hem met een vrolijke glimlach aan.
'Wauw,' lacht Dorus en omhelst me stevig. Ik voel me veilig in zijn sterke armen, maar maak me dan voorzichtig los.
'Kijk uit, het kindje..' ik voel voorzichtig aan mijn buik. 'Je kunt het al echt zien he?'


Deze mooie jurk zit een stuk lekkerder en comfortabeler. Dorus voelt aan mijn buik en wrijft erover.
'Mijn Tine, moeder,' zegt hij zachtjes en kijkt me met een tinkelende glimlach aan.
'En mijn Dorus wordt vader,' zeg ik blij en geef hem een zoentje op zijn hoofd.


Dorus is helemaal vertederd en ik ook.
'Die jurk staat je prachtig,' zegt hij vol bewondering en pakt mijn hand. Ik krijg een heleboel kleine zoentjes en sta wankelend op mijn benen.
'Dorus, je bent zo lief.. Ons kleintje heeft geluk met zo'n lieve vader!' weet ik uit te brengen en val hem om de hals.


Die avond kookt Dorus. Hij vindt dat ik me maar even moet ontspannen en heeft wat tomaten en kruiden in een pan gegooid. Ik hoop dat het lekker is..

[Nimi]

De maanden vliegen intussen voorbij. Dorus heeft overigens een lekkere soep uitgevonden met zijn tomaten. Ons lieve kindje in mijn lieve buik groeit steeds harder. De lieve jurk paste me helaas niet meer, maar nu heb ik een chique vervanger. De lieve vind ik leuker. Maarja.


Nu heb ik vaak hoofdpijn. De buik is erg zwaar. Gelukkig is Dorus erg lief en legt me dan op bed, zodat ik kan rusten. Vaak ben ik dan ineens heel duizelig. Ik heb geen idee hoe het komt.


We zijn ervan overtuigd dat ons kindje een meisje is. Zo voelt ze, ik heb een meisjesenergie in mijn buik.
'Moesten we niet eens een naam bedenken?' vraag ik Dorus op een vroege ochtend. Ze heeft vanmorgen een schopje gegeven! 'Ik voelde ineens een voetje in mijn buik, vanmorgen. Lief he?'


'Ja,' zegt hij. 'Daar moesten we maar eens mee beginnen..'
'Weet je iets? Zomaar iets..'
'Zo, uit mijn hoofd? Margrietje, Janneke?'
Ik schud lachend mijn hoofd. 'Nee, onze dochter krijgt een bijzondere naam. Ik vind nog wel iets.'


Dorus kijkt alsof hij met een hele grote schop in zijn geheugen graaft. 'Is Robin mooi genoeg?'
Ik kijk naar mijn buik. Robin. Dat kan ook een jongensnaam zijn. Past het bij het meisje in mijn buik?
Glimlachend knik ik. 'Ik denk het wel. Maar dan moet het wel geschreven worden met y-grec. Robiejn zeg je dan dus. Dat klinkt wel, vind je niet?'


Later pluk ik de sla. Ze groeit goed en is vast lekker. Ik ga straks in mijn kookboek kijken. Wat voor recepten bestaan er met sla?

[Nimi]

Zachtjes neuriënd snijd ik de kool en de sla in stukjes. In het receptenboek heb ik iets gevonden voor sla. Het klinkt lekker. Ik doe ook wat brood erbij.
Onderwijl staat gezellig muziek op. We hebben een klein ontvangertje gekocht. Niet zo'n grote dure, maar hij doet het goed. Er is niet zo veel ruis. Radio is nieuw hier. Dan ontvang je stralen muziek en die kan je dan horen. Leuk he?


Tinn wordt steeds meer een echt dorp. Een vind-het-zelf-uit man heeft een radiouitzendtoren gebouwd, en enthousiaste buurtbewoners hebben de eerste buurtcourant gemaakt. Kleine winkeltjes worden opgezet en moestuintjes aangelegd. Tinn is hard opweg een gezellig dorp te worden!


Dorus heeft het nu zwaar. Hij moet nu elke dag orde houden op de rustige buurtmarkt, en ook nog de helft hier thuis doen. Robyn wordt steeds groter en rekt mijn buik uit. Ze trappelt nu vaker en wordt ook zwaarder, zodat het voor mij steeds lastiger wordt. Gelukkig is Dorus een sterke man, en kan hij wel tegen een stootje.


We hebben ook al een klein kamertje erbij gebouwd. Er staat een klein bedje in, en er ligt een kleedje. Het bedje is door Dorus zelf getimmerd, nadat hij wat mooi gevormd hout had gekocht.
'Wat een lief kamertje krijg je,' babbelt Dorus tegen mijn buik. 'Papa heeft een mooi bedje voor je getimmerd.'


Ik maak ook wel eens soep. Soep á la Paral. Dorus heeft me laten zien hoe hij het doet. Erg slim bedacht. Hij maakt het wel een stuk lekkerder, moet ik zeggen. Maar als hij er niet is, moet ik het zelf maken.


Mijn buik doet zeer. Ik krijg geloof ik weeën. Ohjee. Gelukkig is Dorus thuis. Oh help..
Ik neem een bad. Dat verlicht het iets.


Au, au, auw.. Voorzichtig houd ik mijn buik vast. Ik moet ineens denken aan Katherine, en aan mijn moeder. Ik weet nog dat mijn moeder ook zoveel pijn had, toen ze mijn broer baarde. Zou Katherine dit ook- Ai!

[Nimi]

Mijn geheugen laat het afweten. Ik weet alleen nog dat ik dacht: 'Moet dit nou?'
Het doet ongelofelijk veel pijn. Net alsof je buik uit elkaar barst. Misschien was dat ook wel zo.


Alle pijn is echter vergeten als ik Robyn in mijn armen houd. Mijn hart stroomt over van liefde voor dit kleine wezentje. Dorus komt aangesneld en zijn gezicht licht op als hij Robyn ziet. Woorden zijn eigenlijk overbodig bij deze schattige foto.
Ik heb Robyn in doeken gewikkeld, lekker warm. Het ziet er zo lief uit!


Ook de hogere gezinnen hebben zich gevestigd in Tinn. Heer Fuijtenberg vindt het dorpblad erg interessant.


Het stel Pervarus heeft ook hun plekje gevonden. Alhoewel. Vastbesloten zijn ze, en koppig vertikken ze het om zich aan de andere dorpelingen aan te passen. Dus negeren ze die, en zijn ze onopgemerkt gebleven.


'Liefste,' begint de heer Pervarus een beetje ongemakkelijk. 'De Koninklijke familie.. Ze is aangekomen.'
'Oooo,' schrikt de vrouwe. Ze schuift een pluk haar achter haar oor en buigt zich naar haar man. 'Wat denk je? O, o, wat zullen we nu?'


Het enorme kasteel heeft er al die tijd gestaan. Nu echter heeft de Koninklijke familie het betrokken en komt er leven tussen de dikke muren. Toch?


Jawel, het Koninklijke stel. Miral en Quinten Optima nuttigen samen een gezellige snee brood. Ze hebben het naar hun zin op dit kasteel, al is het wel groot.

[Nimi]

Zo zijn enige tijd later ook tekenen van kinderen te zien. Is dat nou echt, die buik of verbeeld ik me het?
Het Koninklijk stel regeert streng, maar rechtvaardig. Je kunt het ook zien aan Mirals blik.


En wel, het is nu groot nieuws. Miral is zwanger! Er komt een klein prinsje of prinsesje! De koning is erg begaan met zijn vrouw en haar spruit, en zorgzaam voor ze.


De koning heeft echter geen weet wat er 's avonds gebeurt, als hij nog even zit te lezen. Het kasteel is groot en het is gemakkelijk, iets over het hoofd te zien.


's Nachts gaan zomaar deuren open. Boven, in de torens. Het is een raadsel, waar niemand een antwoord op heeft. Maar toch..


Toch zijn er mensen, in die nachten in de torens. Silhouetten in de nachtelijke maan. Iedereen slaapt, behalve zij die klaarwakker over de torens van het kasteel sluipen, met een onbekend doel..


Het zijn er zelfs meerdere. Geruisloos kloppen ze op elke dikke torenwand, maar waarom? Als men dat eens wist..


Dan ineens sluiten alle deuren zich weer en het zachte kloppen houdt op. Vrouwenschoenen tikken tegen de treden en sterven maar langzaam weg.
Dan fluiten de vogels hun ochtendlied en is er geen spoor meer te bekennen van de nachtelijke bezoekers..

[Nimi]

Tinns eerste prinsesje
Wij mogen u het heugelijke feit mededelen dat de koningin moeder is geworden van een allerschattigst prinsesje. Moeder en kind maken het goed. De naam van het kleine meisje is nog niet bekend.


Ongenodigde gasten bij Majesteit
Afgelopen tijd heeft de heer Sander Wissi, die graag met naam en toenaam in het Tinns dagblad zou willen staan, zo af en toe in de nacht mensen over het koninklijk kasteel zien sluipen. Hij vermoedde dat er iets aan de hand was, waar het paar niets van wist. De nachtelijke mensen deden immers erg geheimzinnig.
Nu heeft iemand ze proberen te betrappen, wat helaas maar half gelukt is. Ze gingen er meteen vandoor en het enige wat we hebben kunnen zien is een hoed met een lint eraan.


Met een zucht vouw ik het dagblad dicht. Ik weet er alles van, Dorus heeft het er druk mee. Hij vertelt wel eens wat, maar ik bemoei me er verder niet mee.
Al mijn zorg gaat uit naar Robyn. We zijn nu enkele maanden verder in de tijd en ze wordt een grote meid.


Dan hoor ik een kreet uit het kamertje van Robyn. Ze is wakker. Wanneer ik me over haar bedje buig om haar vertederd op te pakken is ze stil en kijkt vrolijk naar mijn bewegende gezicht. Ze heeft meestal honger om dit tijdstip, dus ontbloot ik mijn borst, haar voedingsbron, en gretig zuigt ze de melk op.


Terwijl ik haar heen en weer wieg hoor ik buiten klokken luiden. Het geluid is nieuw, eerst was hier geen kerk. Maar sedert pas wel. Vorige zondag werd ik ook gewekt door het gedongel.


'Tine,' roept Dorus. 'Er is hier iemand, en- Kom je even?'
Met enige tegenzin leg ik Robyn in haar bedje en kom naar de deur. Daar staat een wat oudere kalende man, met een net gewaad aan en een kruisje om zijn hals.


De man knikt naar Dorus en vervolgens naar mij.
'Jan Leus.' Hij schudt ons beide de hand en krabt op zijn achterhoofd. 'Ziet u, sedert pas telt Tinn een kerk.. Ik zou u daar graag zien, ik ben de dominee.' Hij glimlacht en wij kijken elkaar aan. Dorus gaat recht staan en wendt zich tot de dominee.
'Dank u voor de uitnodiging. U zult ons kunnen verwachten komende zondag. Kunnen wij dan terecht?'

[Nimi]

'Natuurlijk,' zegt heer Leus hoffelijk. 'Dank u zeer. Ziet u, de kerk is nog jong en moet nog mensen trekken..'
'U zult ons kunnen verwachten,' herhaal ik.


We bedanken hem nogmaals voor het melden en hij gaat weer zijns weegs.
'Een kerk,' mompelt Dorus voor zich uit. 'Een kerk. We gaan er dus heen?' Hij kijkt me vragend aan.
'Dat heb je net gezegd tegen die man. Wel, we moeten het zeker proberen. Ik vind kerkjes meestal wel lief..'


Er verschijnt een klein glimlachje om Dorus' lippen. 'Dorpskerkjes zijn vaak schattig,' beaamt hij. 'Ik hoop alleen dat ze niet zo streng zijn.'
Dorus wrijft over zijn slapen en zucht dan. 'Wel, we hebben het te proberen.' Hij pakt mijn hand en geeft er een kus op.


'Kom, we gaan bij Robyn kijken,' stel ik voor. Hand in hand persen we ons naar het kleine kamertje. Ik buig me over het bedje waar ik Robyn achter gelaten heb. Ze lijkt erg blij ons te zien en ik neem haar op de arm. Dat vindt ze altijd erg fijn, bij mama.


Die zondag maken we een wandelingetje door het dorp, om bij het kerkje uit te komen. Ik heb Robyn op mijn arm en Dorus bekijkt het dorpskerkje, dat er lief uitziet. De deuren staan uitnodigend open en er klinkt wat geroezemoes van binnen.

[Nimi]

Nieuwsgierig lopen we het kerkje binnen. Ik zie enkele mensen zitten die ik ken, en ook dominee Leus staat gewichtig achter zijn spreekstoel. Zijn vriendelijke doch strenge blik glijdt over ons als we in de deuropening staan. Ik meen een sprankje verbazing en afkeuring in zijn ogen te zien als hij Robyn in mijn armen opmerkt.



We nemen plaats op een willekeurig bankje, en ik zie Sander Wissi op het bankje naast ons ziten. Hij is alleen. Dat is waar ook, zij hebben ook een kleintje!
'Goedendag,' begroet ik hem.



'Ah, Tine!' Sander lacht vriendelijk. 'Vrouwe, lang niet gezien. Alles naar believen bij jullie?'
'Jawel,' antwoord ik met een glimlach. 'En jou? Jullie verwachtten een kleine, is het niet?'



'Ja,' vertelt hij enthousiast. 'Hij is nu een half jaar oud, Noah is zijn naam. Ach het is echt zo'n lieverd, maar hij huilt wel veel hoor. We moeten hem middenin de nacht troosten..'



'Hij is nu thuis bij Katherine, hij slaapt. Overdag slaapt hij lang aan een stuk. Ik hoop nu ook. Heb je trouwens pas dat stuk gelezen-'
De gewichtige kuch van heer Leus doet het geroezemoes verstommen en Sander gaat gauw weer zitten.



'Goedemorgen, dorpelingen. Welkom in de nieuwe kerk.'
Hij kijkt tevreden om zich heen, de opkomst is groter dan hij had verwacht.
'Voor de eerste keer zijn we hier tesamen gekomen. Ik wens van harte dat u allen zult vinden wat u zoekt in dit simpele dorpskerkje, ik zal er altijd voor u zijn. En ik hoop dat er nog vele zondagen mogen volgen.'



Voor de dominee op de spreekstoel ligt een dik boek; de Bijbel. Hij schuift het iets dichter bij zich, wrijft even liefkozend over de kaft en slaat het dan open op de eerste bladzij.
'We beginnen bij het begin..'



Hij kucht nogmaals gewichtig, en begint dan op een eerbiedige toon voor te lezen.
'In den beginne schiep God den hemel en den aarde. Den aarde was nog woest en doods, en duisternis lag over den overvloed, maar Gods geest zweefde over het water...'



'God zegende den zevende dag en verklaarde die heilig, want op die dag rustte hij van heel zijn scheppingswerk,' besluit hij. Hij kijkt op van het heilige boek en ziet glimlachend dat we allemaal stil hebben zitten luisteren. Alleen vrouwe Parlanti blijkt niet zo blij naast Sander.
'Daarom is nu de zevende dag, de zondag, rustdag. Men zoudt een voorbeeld aan de Heer moeten nemen, en op zondag niet veel meer doen dan hier naar een dienst komen.'



Ik hoor Dorus naast me zachtjes kreunen. Robyn is in een slaapje gesoezelt door het aan één stuk door praten van heer Leus, en ligt op mijn schoot.
'Dorus?' sis ik verontrust. 'Wat is er?'

[Nimi]

'Thuis,' sist hij terug. Blijkbaar is er niet zoveel. Hij kijkt me met een geruststellende glimlach aan als hij merkt dat ik niet niet gelijk laat. Maar dan wend ik mijn blik af. Ik zal het thuis wel horen.



'..en ik wens u nog een heel prettige dag,' besluit heer Leus zijn verhaal. Hij glimlacht en na een verwonderde stilte beginnen mensen op te staan en naar de deur te lopen. Wij gaan ook naar huis.

___



Hallo. Ben je daar weer? Dat is lang geleden, zeg. Er is veel gebeurd in de tijd dat- He? Wat zeg je? Jawel, je bent wel weggeweest. Maak dat je hoed wijs. Je hebt echt een aantal maanden niets van je laten horen en in die tijd is er aardig wat gebeurd.



Ik zal het je allemaal vertellen, jaja, wees maar rustig. Om te beginnen; Robyn is een stuk ouder weer en ze is bijna jarig. Jaja, onze Robyn wordt een grote meid!



Ten tweede; Ik ben weer zwanger! Lezers die goed hebben opgelet hebben misschien gemerkt dat ik die zondag in de kerk mijn chique jurk weer aan heb getrokken. Deze foto is nog van een prille buik, maar later paste ik echt niet meer in mijn daagse jurk..



Lieve Robyn! Voor haar verjaardag hebben we een speelgoedje voor haar aangeschaft. Een kastje met felgekleurde plankjes. En als je er met dat stokje op slaat, komt er geluid uit! Wat ze wel allemaal niet verzinnen tegenwoordig! Robyn is er helemaal weg van, en ze kan het ook goed!



Terwijl Robyn vrolijk op de klankjes slaat, is het kindje in mijn buik enorm gegroeid. En nu komt het moment dat ze, of hij, eruit wil. Robyn begeleidt mijn gekerm met vrolijke tinkeltjes en ik bedenk me dat we eigenlijk niet hebben nagedacht over een naam. En Dorus is er niet. Moest hij nu persé naar zijn werk..



Aaaaaaaahh.. Voor de tweede keer voelt het alsof mijn buik opengespleten wordt. Robyn lijkt te beseffen dat dit toch wel echt menens is en staakt haar achtergrondmuziek.
'Amma?' vraagt ze met een klein stemmetje.



Voor de grote verbaasde ogen van Robyn verschijnt er ineens een klein meisje. Dat meisje laat me al mijn pijn vergeten. Het is het zusje van Robyn, en ze heet Merle. Vertederd houd ik haar in mijn armen.



Voordat Dorus thuis is, knuffel ik Merle en ben genoodzaakt haar op de arm te houden. Als hij er is, kan er een klein kamertje voor Merle geïmproviseerd worden. Het is namelijk al laat op de avond en we zijn allen moe.



Liefdevol houdt Dorus zijn tweede dochter op de arm. Hij geeft haar een knuffel, een kusje en legt haar dan in het bedje.
Als Robyn in bed gelegd is en wij doodmoe ook in bed kruipen, slapen we meteen.



Vroeg in de ochtend echter, schrikken we wakker van een schreeuw. Het lijkt uit een van de kinderkamers te komen. Dorus vliegt overeind en ik schiet ook uit bed. Alarm!

[Nimi]

Ik snel naar de kamers en Dorus stommelt achter me aan. Verwoed trek ik de eerste deur open, van Merle. Hier is niets aan de hand, het meisje slaapt vredig.



Een volgende schreeuw.
'Mammaaaaa!' klinkt het zeurderig. Dorus en ik kijken elkaar een ogenblik aan. Dan schiet Dorus, die het dichtst bij de deur is, de kamer uit en de kamer van Robyn in.
Ik ga snel achter hem aan, maar hij blijft verstomd staan in de deuropening. Wat is dit nou!
'Schietop,' sis ik in zijn oor en probeer over zijn schouder te kijken. Maar wat is dat nou..



Robyn staat in haar bedje en houdt zich vast aan de reling. (Ik wist niet dat ze dat al kon?) Ze produceert een oorverdovend gehuil. Ik denk dat ze eruit wil.



Was dit het nou? Ik kijk Dorus aan. Hij lijkt een beetje ongemakkelijk met de situatie.
Ik stap langs hem heen en til Robyn uit haar bedje. 'He meid,' lach ik.
'Wil je ons de volgende keer niet meer zo laten schrikken,' grinnikt Dorus, die de humor van de situatie wel inziet.



Robyn heeft honger. Ze wil een flesje. Daarvoor moesten wij dus wakker. Terwijl ze het gulzig opdrinkt zit ik vertederd naar haar te kijken, wat een schatje is het toch. Mijn bengeltje.



Zelf heb ik ook honger. Ik pak wat brood en sla uit de kast en maak een eenvoudig ontbijt klaar.
Nu wil je vast weten wat Dorus had in de kerk, die zondag.. Wel, later thuis vroeg ik het en toen zei hij dat hij de woorden van heer Leus niet zo waardeerde.



''Men zoudt een voorbeeld aan de Heer moeten nemen,' ach wat een onzin!' riep hij boos. 'Ik weet niet of ik er nog wel naar wil luisteren. Al dat onschuldige gepraat over de Heer en de Hemel en ze doen nooit iets voor de pelgrims en burgers, dat is hun plicht, en-'



'Overdrijf je nu niet een heel klein beetje?' vroeg ik voorzichtig. Dit ken ik, hij kan zo woedend worden als mensen schijnheilig doen en hij heeft slechte ervaringen met de Kerk. Ik laat hem meestal maar uitrazen, probeer het een beetje af te zwakken, maar wat moet ik eraan doen? Bovendien deel ik zijn mening, dus ga ik hem niet tegenspreken.



'Ach. Nouja. We zien wel,' Dorus bromde. Hij weet dat ik het niet leuk vind als hij schreeuwt. Een kleine verontschuldigende glimlach verschijnt op zijn lippen.
We zijn wel gegaan, en we gaan nog steeds. Zij het met enige tegenzin.


Ik sloeg een arm om hem heen.
'Lieve brompot.'
'Ach, ja sorry. Maar weetje, het is net als vroeger! Straks krijgen we weer gedonder en dat wil ik niet.'

[Nimi]

Als ik Robyn in haar bedje leg voor haar middagrust, kijkt ze me eerst smekend aan.
'Mamma niet weg.' Ondeugend pakt ze mijn vinger en houdt die stevig vast.



'Maar meisje, je moet echt slapen! Mamma komt heus wel weer terug,' sus ik haar. Maar Robyn merkt dat ik me los probeer te wurmen uit haar greep en lacht.
'Mamma ook slapen?'
'Nee meis, je hebt je rust echt nodig.' Ik geef haar een kusje en trek me zachtjes los, zodat ik haar bol kan aaien. Robyn is vrolijk en wil nu iemand waarmee ze lol kan hebben. Maar dat spelletje speel ik niet mee.
'Dag lieve Robyn! Slaapwel!'
Robyn (zw)aait me na. 'Mamma daaaaaaaaag!'



Merle heeft ook aandacht nodig, zachtjes wieg ik haar heen en weer. Wat een lieve meisjes heb ik toch. Soms echter mis ik een ondeugende jongen in ons gezin..
Alsof ik aan twee ondeugende meisjes nog niet genoeg heb, spreek ik mezelf toe. Maar het idee blijft hangen.



Het zijn echt schatten van meiden. Later kijk ik om het hoekje van Robyn's deur en zie haar schattig slapen. Wat een lieverd!
Zou Dorus er waarde aan hechten om de familienaam Paral in ere te houden? Daar is wel een zoon voor nodig, denk ik stiekem.



Maar kleine meisjes worden groot.. Merle is nu een schattige 4 jaar en kruipt de wereld van de peuter in. Is het geen schatje?



Ze gaat Robyn achterna en slaat enthousiast op de gekleurde staafjes. Er straalt echter ook een grote aantrekkingskracht van de stokjes af. Niet opeten hè Merle!



We leren haar woordjes. En ze kan al mamma zeggen! Haar eerste woordje.. Kleine kinderen raken je zo.. *snif*

[Nimi]

Zoals gezegd, kleine meisjes worden groot. En Robyn ook! Ze is een paar jaar(±3 Simdagen) ouder dan Merle en nu is ze 7. Ik ben zo trots op mijn oudste dochter!



Nu eet ze, net echt, met ons ook mee aan tafel. Er was nog net plek, als Merle ook ouder wordt moeten we wat gaan verplaatsen. Maar voorlopig is het goed zo. We hebben een stoel aangeschoven en het schaak wat anders neergezet. Wat is het gezellig om samen met je dochter te eten!



We hebben een oproep gekregen; Robyn mag naar school! Een meisjesschool uiteraard, georganiseerd door de Kerk. Oei. Ik heb het Dorus nog niet laten lezen, ik ben bang voor zijn reactie. Maargoed, ze mag naar school en dat is heel wat! Ze trekt er een andere jurk voor aan, met handige zakjes, en gaat op weg.



Ze komt terug thuis met een boekje in haar hand. Daar staan vragen in die ze moet beantwoorden, heb ik begrepen. Ze vond het heel leuk op school! Ik ben benieuwd wat dat voor vragen zijn..



Er staat haar een verrassing te wachten in haar kamertje. Een groot bed! Ze vindt het geweldig en springt blij op en neer. Op haar bed ja. En ik sta blij toe te kijken. Ze paste nu echt niet meer in dat kleine wiebelding. Maar ik heb het opgeborgen, voor een eventueel nieuw kindje..



..een eventuele nieuwe zoon? Ik opper het, als Dorus en ik op een namiddag gezellig samen wat vroeger op bed liggen. Ook hij vindt dat er eigenlijk een zoon bij hoort.
'En dan moeten we niet wanhopig aan God vragen of Hij ons een zoon wil schenken, nee.. Schat, daar kunnen we zelf voor zorgen niet waar? Lieverd, kom hier..'



Hij begint me te zoenen en onze lippen komen lange tijd niet meer van elkaar af. Een heerlijke avond ligt voor ons in het verschiet..



Zo. De laatste twee posts zijn de update van vandaag. Binnenkort weer een nieuwe, want daar heb ik wel foto's voor.

Volgens mij mag je hier reageren ook, dus brand maar los!

[jangklein]

Zucht

This post has been edited by jangklein on Jun 3 2007, 03:19 PM

[Bradybrad7]

Heel mooi nimi ! Ik heb hem al wel gelezen maar
de plaatjes zijn heel mooi (kleuren enzo)

[Super-AardbeitJ]

Heel mooi en een leuk verhaal!

[Nimi]

Danke
De nieuwe duurde langer dan verwacht, maar hij is er. En dus ook hier. Veel plezier.



Robyn en Merle zijn ontzettend lieve kinderen. Maar in Tinn worden nog veel meer kleine kinderen gebaard. Zou het komen door de vestigingsdrang, de vruchtbare vrouwen of door de frisse natuur?
Vele Sims breiden hun gezinnetje uit. Wat eerst een liefdespaartje was, bekommert zich nu om de zorgen van hun kroost. Deze mooie jongen is Frank Parlanti, op de arm van zijn lieve moeder Karline. Hij heeft er inmiddels een broertje bij en wordt liefdevol verzorgd door Karline en Mart.



Het koninklijk paar, wat doen ze hier eigenlijk? Tinn vraagt niet om een koninkrijk, het is een liefijk dorpje.
Juist om die reden heeft het paar besloten om een wat nederiger stulpje uit te kiezen. Dit is een overblijfsel van nog vroeger tijden, een fort wat opgeknapt is om er te kunnen wonen.



En net als bij het 'gewone vollek', kan men hier straks waarschijnlijk ook spreken van een 'babyboom'. U moet ze niet vragen wat hun mening daarover is, deze lieve ouders zouden met hun mond vol tanden staan en geen idee hebben waar u het over heeft. Ze hebben immers al genoeg bomen in Tinn, nietwaar?



Dit fort heeft uiteraard zijn nadelen en voordelen. Het is tevens niet meer geschikt voor geheimzinnige nachtelijke praktijken, maar Miral moet wel zelf koken. Voor een koningin kan dat lastig zijn. Maar ach, zal het volk denken, het leven is hard!



Dat het nu klein is, is eigenlijk dubbel. Het is in ieder geval wel een stuk overzichtelijker, kan ik u zeggen.
Ah, kijk kijk. Miral kan het wel! Als het een echte moeder betaamt, roert ze de salade met haar -schone zachte- handen. Tinn, u heeft een dappere koningin!



De sla die later opgediend wordt -nee, niet door een meid- ziet er inderdaad verrukkelijk uit. Quinten wordt geroepen en hij schuift snel aan. Eet smakelijk!



'Quinten,' begint Miral, 'we hebben het getroffen met zo een mooi fort, vind je niet?'
Quinten slikt zijn hap netjes door. 'Jazeker. Ik vind het ook zo geweldig dat het opgeknapt kon worden!'
Miral knikt en glimlacht lief. 'En ze hebben het ook mooi gedaan.'
Hij beaamt: 'Het is net een vakantiehuisje. Alles zelf doen.'

Dan mogen we hopen dat Quinten het een goed genoeg stulpje vindt om in te blijven wonen. Ze hebben in ieder geval genoeg aan elkaar.
Besides, dit paar wat u hier ziet, wat zoeken ze in Tinn?



Een vruchtbaar gebied met een meer, jonge mensen van ver, drang om een nieuw gebied te vestigen. Helemaal nieuw, een stukje toe-eigenen wat nog van niemand was. Tel deze dingen bij elkaar op en u heeft een zekere indruk.
(Heel stiekem is er ook een zekere Nimi bij betrokken die een koninkrijk nodig had voor haar verhaal)



In den beginne hadden alleen de boeren het nog maar gevonden, maar later merkten de mensen met meer geld Tinn op en heeft een paar zich verkozen tot koninklijk. Met advies van de paus uiteraard, maar dat stelt niet veel voor, kan ik u zo zeggen.
Ja, zie ik u denken, inderdaad wat arrogant. Miral en Quinten hebben zich nog niet bewezen. Maar die tijd komt snel.



In ieder geval zijn de burgers van Tinn hiermee akkoord gegaan (wat moesten ze anders) en ja, toen ging het snel. Vele kleine uitvindingen binnen en buiten Tinn maakten het wat het nu is. En we staan nog maar aan het begin...

[Bradybrad7]

Weer een leuke vervolg nimi