Alleen met Kerst?, Een drie-delig verhaal

[Dogna]

Hooi! Zoals jullie weten is het over een paar weken weer Kerstmis. Daarom kwam ik op het idee een Kerstverhaal te schrijven, en ik heb al een idee. Het wordt gewoon een verhaal, alleen zal ik het hier in drie delen plaatsen. Dat wordt eigenlijk wel moeilijk want dan moet ik de delen goed verdelen... Anyway, het eerste stuk zal ik z.s.m. plaatsen.

[Dogna]

Deel 1

Leila keek uit het raam. Leila, een meisje van 20 jaar uit Middelbeers, een klein dorpje in Noord-Brabant. Maar ze was nu niet in Middelbeers. Ze was sinds een jaar bezig met haar studie orthopedagogiek, en dat kon natuurlijk niet in haar thuisdorp, zelfs niet in haar provincie. Nee, daarvoor moest ze helemaal naar Leiden, weg van haar familie en vrienden.

Daar was ze nu, haar appartementje in Leiden. Intussen had ze wel weer nieuwe vriendinnen, en met haar nieuwe beste vriendin Chris (die eigenlijk Christina heette, maar zo niet genoemd wilde worden), woonde Leila op kamers, in dit 'huisje'. Dus dat Leila haar vrienden moest achterlaten, had ze nooit zo erg gevonden. Ze was met niemand écht goede vrienden, behalve met haar buurmeisje Sandra, maar daar had ze nu gelukkig nog veel contact mee. Alleen haar familie, daar was geen vervanging voor. Hoe goed je iemand ook kende, het zou nooit zo voelen als bij familie. Daarom ging Leila zo vaak als het kon en haar portemonnee het toeliet even terug naar Middelbeers om haar vader, moeder, broertje, tantes, ooms, nichtjes, neefjes, opa's en oma's weer te zien. En ook Sandra natuurlijk.

Zo was ze laatst met Sinterklaas naar Middelbeers afgereisd, en ze had het erg gezellig gehad. Toen moest ze de keus maken of ze met Kerstmis of Nieuwjaar weer zou komen, en uiteindelijk bleek Nieuwjaar het handigste te zijn. Maar... hoe en met wie ging ze Kerst dan vieren? Al haar vriendinnen gingen wél naar hun familie, of gingen het vieren met hun vriendje. En zij bleef alleen achter. "Ach, er zijn echt nog wel mensen die nog niks gepland hebben hoor!" had Chris gezegd. Maar Leila had iedereen die een beetje aardig was gevraagd, en niemand kon. Hoewel... één persoon had ze overgeslagen: Rob.

Je raadt het al: Rob was de persoon waar Leila helemaal gek van was. Hij zat bij haar in de klas, net zoals Chris trouwens, en daardoor had Leila altijd extra veel zin om naar de les te gaan. Alleen ze was natuurlijk veel te verlegen om hem eens mee uit te vragen. Chris probeerde Leila altijd over te halen, maar zij was veel spontaner. Ze kreeg altijd alle jongens die ze wilde, alleen bij haar was het binnen een maand ook weer uit. En dat hoefde van Leila nou ook weer niet.

Leila, die na de uitleg van de schrijver nog steeds voor het raam stond, liep nu naar de keuken en ging koken, want het was 6 uur. Vanavond at ze alleen, want Chris was met een rijke jongen uit eten naar een of ander kakrestaurant. Heel de week had Leila moeten aankomen hoe 'stoer' Chris dat vond. Ze was blij dat ze nu eindelijk even rust had, want als Chris terug kwam, ging ze waarschijnlijk weer vertellen over de geweldige bediening, de chique muziek en het héérlijke eten. Maar Leila vond thuis aan de eettafel met een bord met zelfklaargemaakte aardappelen, groenten en vlees minstens net zo lekker.

Toen Leila klaar was met eten, ging ze maar even televisie kijken, naar programma's die ze normaal van Chris nooit mocht zien, omdat Chris haar soaps moest zien. Net toen Leila lekker onderuitgezakt op de bank lag, hoorde ze een deur open gaan. Leila keek op de klok: half 8 pas? Chris was niet echt lang weggeweest. Toen zag ze Chris binnenkomen. Ze huilde.

[Ariadne]

Mooi verhaal! Ga je snel verder want het is vandaag al kerst!

[Dogna]

Ja ik zit nu bij mn neefjes en keb niet graag dat die meelezen, maar ik zorg dat het uiterlijk 26 december 23.59 af is!
Enne Anke, niks gaan denken bij Rob hè, ik wist gewoon geen naam

[Ariadne]

Haha. Ik had er nog niet eens bij stil gestaan bij die Rob. Zo erg probeer ik school dus te vergeten!

[Dogna]

Goed zo!

Ik zal maar gauw een nieuw deel schrijven, want het is al 2e kerstdag Time flies...



Deel 2

Leila liep naar Chris toe. "Wat is er gebeurd?" vroeg ze geschrokken. Chris probeerde het uit te leggen, maar door haar huilbui verstond Leila er niks van. "Ga even zitten," zei ze uiteindelijk. Toen Chris een beetje rustig was geworden vertelde Chris haar verhaal. "Ik... Het was heel gezellig... En ik dacht dat het wel klikte... dus ik... ik vroeg of hij verkering met me wilde, maar wat er toen gebeurde... het was verschrikkelijk!" en Chris begon weer te huilen. Leila zuchtte, zo kwam ze er natuurlijk nooit achter wat er aan de hand was met Chris. Uiteindelijk kreeg ze uit Chris dat toen ze dat vroeg, haar date tegen haar begon te schreeuwen, omdat hij nóóit een relatie wilde met een meisje wat zulke slechte eetmanieren had. "En ik had er nog op geoefend!" huilde Chris. Leila knikte. Chris had de hele week zitten oefenen met netjes eten. Ach, jongens, ze zou ze nooit begrijpen.

De volgende ochtend om 7 uur kwam Chris de kamer van Leila binnenhuppelen. "Wakker worden!" gilde ze en de deed de gordijnen open. Leila keek op haar klokje. "Chris?" zei ze, nog halfslapend. "Jij staat normaal nooit zo vroeg op! En waarom ben je zo vrolijk? Je bent net gedumpt..." "Ach, dat gebeurt me vaker! En daarbij, ik ben even jongens zat. Voor mezelf dan. Ik ga jou helpen!" Leila kreunde en kroop weer onder de dekens. Ze had hier echt geen zin in. Voor haar jongenszaken zorgde ze zelf wel. Maar Chris was al weer naar de keuken gerend om een ontbijtje klaar te maken.

Terwijl Leila rustig haar boterham met hagelslag opat, vroeg Chris opgewekt: "En? Weet je al met wie je Kerstmis nou gaat vieren? Ja meid, ik zou graag bij je blijven, maar ik moet nou eenmaal naar m'n mamaatje en papaatje hè!" "Uhhm," zei Leila. "Je weet nog niks hè? Kom op, vraag Rob nou gewoon! Nee heb je, ja kun je krijgen! Toch?!" Leila zuchtte. Opzich vond ze het best fijn als Chris opgewekt was, maar niet zo overdreven. Nee, aan die hypere buien van Chris had ze een hekel. Leila at zwijgend verder.

Het was pauze bij de opleiding van Leila, en ze liep met Chris en Zeliha, een andere vriendin, door de gangen van het grote gebouw. Opeens zag Chris Rob lopen - zonder zijn vrienden - en ze siste naar Leila: "Dit is je kans!" Leila keek onzeker naar Zeliha. Die knikte. Maar net toen Leila op Rob af wilde stappen, kwam Hester - iemand die zeker niet Leila's vriendin was - op Rob afgelopen en ging om zijn nek gangen. Leila zuchtte. "Laat maar," zei ze zacht, en ze liep de andere kant op.

[Ariadne]

Aah jammer!
Maar is het toeval dat ik wat van Chris in mezelf herken?

[Dogna]

Hmm ik snap het wel, maar zo was het zeker niet bedoelt Ik heb een heel ander type in mijn hoofd eigenlijk.


Deel 3

's Avonds zat Leila met Chris in de McDonalds, want ze hadden geen zin om zelf eten klaar te maken. Chris pakte een paar frietjes en stopte die in haar mond. Toen zei ze, met haar mond vol: "Leiwla, hoe ouwd bn je nwou?" Leila keek haar verbaasd aan. "20, hoezo?" "Nou, waarom gedraag je je dan als een tiener?" antwoordde Chris, die intussen haar frietjes had doorgeslikt. "Dat doe ik helemaal niet!" antwoordde Leila, nu een beetje beledigd. "Nou, loop dan morgen naar Rob toe en vraag hem wat hij doet met Kerstmis, kom op hee, je bent volwassen! Daarbij, als Rob je zou afwijzen, er lopen hier genoeg mannen rond hoor! Anders mag je wel een van m'n exen..." Leila zuchtte. Ze wist dat Chris gelijk had. Het werd tijd dat ze iets deed.

Die nacht kon Leila de slaap maar niet vatten. Want hoe en wanneer moest ze het vragen? Net zoals vandaag, wachten op een moment totdat Rob zonder vrienden liep? Nee, die kans was te klein. Na de les vragen dan? Nee, dan kon iedereen het zien. Ze keek op haar klokje: 1 uur. Zou Chris al slapen? Leila sloop haar kamer uit, naar die van Chris. Ze deed zachtjes de deur open, maar Chris had haar al opgemerkt. "Hee, kan je ook niet slapen? Het is koud hè, vind je niet?" Leila rolde met haar ogen en zei: "Dat is ook precíés waarom ik niet kan slapen hoor Chris!" Chris lacht. Maar Leila ging verder: "Ik kan maar niet bedenken hoe ik het ga vragen, en wát ik eigenlijk wil vragen. Gewoon samen Kerst vieren? Een date? Of zelfs verkering? Mijn hoofd is een grote warboel..." Chris dacht even na en zei toen: "Weet je wat, laat het maar aan mij over. Zorg maar dat je morgen om 2 uur op het voorplein staat." "In de vrieskou?!" klaagde Leila nog maar Chris keek haar streng aan.

- Ik ga later verderrr -

[Ariadne]

Oehhh . Verder verder!

[Dogna]

Dit hoort nog bij deel 3, want anders is het geen 3-delig verhaal meer




Leila probeerde zich hard te concentreren tijdens de les. Ze wilde nu even niet aan Rob denken, dat werd haar teveel. Daarbij vond ze haar studie belangrijker dan jongens. Chris daarentegen zat telkens op de jongens te letten, en ze zag dat Rob regelmatig Leila's kant op keek, of verbeeldde ze zich dat maar? Ze stootte Leila aan en fluisterde: "Kijk eens Rob kant op, ik denk dat ie wel terugkijkt..." Leila keek geïrriteerd terug en wilde iets terugzeggen, maar de leraar kuchte al en riep: "Christina, aandacht graag, en Leila, laat je alsjeblieft niet afleiden." "Ja, laat je niet afleiden door Rob hè?" giechelde Chris er nog achteraan, maar toen ging ze toch maar aan het werk.

Na de les gebaarde Chris naar Leila dat ze vast moest gaan en stapte op Rob af. "Rob," zei ze. "2 uur bij de fontein op het voorplein zijn. Niet vergeten! Moet ik het even voor je opschrijven?" Rob keek haar verbaasd aan en stamelde: "Uhm... wa..." "Kom nou maar gewoon!" zei Chris en draaide zich om. "En oja, het is dus níét voor mij hè! Kom op zeg, je bent niet eens blond!"

Om 2 uur stond Leila op het voorplein, bij de fontein. Ze had haar jas goed dicht en haar kraag omhoog, want het was erg koud. Sja, het was winter: morgen was het al Kerstmis. Leila was zenuwachtig. Wat heeft Chris nou geregeld? En wat moet ze nou doen als Rob er dadelijk stond? Of kwam Rob niet? Misschien had Chris wel een andere jongen geregeld zodat ze Rob zou vergeten.
Toen voelde ze opeens een hand op haar schouder. Ze draaide zich om en keek in de mooie bruine ogen van Rob. "Christina zei tegen me dat ik hier om 2 uur moest zijn, en aangezien jij een vriendin bent van haar... weet jij misschien waarvoor?" zei hij. Leila voelde dat ze bloosde. "Uhm... nou, ik moest hier ook om 2 uur zijn, ook van Chris, dus ik denk dat dat wel met elkaar te maken heeft," zei ze onzeker. Rob lachte. Hij keek even om zich heen en zei toen: "En, zin in Kerstmis?" Leila haalde haar schouders op, en zei niks. "Jij gaat zeker ook naar je familie hè, net zoals iedereen hier," ging Rob verder. Maar Leila schudde haar hoofd en zei zachtjes: "Nee, eigenlijk niet." Rob keek haar verbaasd aan. "Ik ook niet," antwoordde hij. Toen was het even stil. Leila voelde haar mobieltje trillen: ze had een smsje.

Heey Leila! Ik kan het niet goed zien hier van achter de struiken, maar is het gezellig met Rob? Hebben jullie al wat afgesproken? =P
xx Chris

Leila zuchtte en deed haar mobiel weer weg. 'Heb nou eens één keer geduld, dacht Leila. Rob keek haar vragend aan. "Niks belangrijks," mompelde Leila. En weer was het stil. Toen vroeg Rob: "Uhm, Leila?" Leila keek op, want Rob was best lang. "Ja?" zei ze. "Wil je ehm, misschien morgen Kerstmis met mij vieren?" Leila grijnsde, maar bedacht toen dat overenthousiasme misschien wel onaantrekkelijk was, en zette toen maar een glimlach op. "Ja hoor!" zei ze, toch nog iets te blij.

Rob liep het appartement van Leila in. "Niet groot, maar wel knus," lachtte hij. Leila liep naar de keuken, want ze was erg zenuwachtig. Ze had met Rob afgesproken dat hij bij haar kwam eten. Ze had haar best gedaan om iets te koken, maar uiteindelijk was er niet veel lekkers overgebleven. Maar het was eetbaar. "Doe je jas maar uit hoor," zei Leila tegen Rob. "Oh natuurlijk," antwoordde hij en hing zijn jas aan de kapstok. "Dus je woont hier met Christina?" "Jep, alleen die is nu bij haar ouders," antwoordde Leila.
Na een tijdje zaten ze samen aan het kleine tafeltje te eten. "Smaakt goed!" zei Rob. "Een beetje zoals mijn moeder kookt." "En dat is een compliment...?" zei Leila onzeker. Rob lachtte en knikte. Leila staarde naar Rob, en keek hoe hij at. Maar toen Rob het doorkreeg, begon ze te blozen en nam snel een paar happen. Leila en Rob aten in stilte.

Toen ze klaar waren en Leila Rob wilde uitlaten, zei Rob: "Uhm, Leila. Hoewel het eten niet echt gezéllig was..." en hij lachtte even. "Vond ik het toch erg leuk om hier te zijn. Maar ehm..." Nu begon hij te blozen. "Niet zo leuk als jou," en Rob gaf Leila een kus. Leila schrok wel, maar tegenstribbelen was het laatste wat ze deed. Toen Rob eenmaal de deur uit was smste Leila nog terug naar Chris:

DANKJEWEL!!!




Hmmm, ik vind het geen geweldig einde, maar het is bedtijd

[Ariadne]

Haha ik vind het wel een leuk einde hoor