Vlucht in het duister.

[Ariadne]

Ik wist niet zeker waar ik dit moest posten, maar omdat het het meeste van Real life heeft (en ik het niet bij overige wilde posten, want daar hoort het gewoon niet) post ik het maar hier.
Het land waar het zich afspeelt is verzonnen (dat is de fantasy kant), maar alles wat er gebeurt kan in het echte leven ook. In het land waar het zich afspeelt heerst een dictatuur.
Wat ook belangrijk is om te melden is dat dit verhaal gebaseerd is op een droom die ik vanacht gehad heb. Het verhaal is kort en ik plaats het waarschijnlijk in 3 delen.

Vlucht in het duister


Hoofdstuk 1: Weg

Ik moet weg hier nu. Snel stop ik de weinige persoonlijke bezittingen en mijn kleding in een tas. De muren hier laten me stikken, ik had nooit gedacht dat ze me niet zouden laten gaan.
Ik voel mijn mobiel in mijn zak trillen. Snel neem ik op.
"Anna?" hoor ik Marco fluisteren.
"Ik kom er aan" dan hang ik op.
Ik maak met de sleutel het raam open en gooi mijn spullen op het dak eronder. Met trillende benen en armen laat ik mezelf uit het raam zakken en spring op het dak eronder. Ik kan Marco in het donker al met de motor zien staan.
Ik gooi mijn spullen naar hem toe en laat me voorzichtig zakken. Ik kan pas weer normaal ademhalen als ik met beide benen op de grond sta. Snel ren ik naar Marco toe.
"Alles oke?" vraagt hij
"Kan beter"
Hij glimlacht zoent me, dan gaan er achter ons lichten aan. Roepend komt de bewaking aanrennen. Snel zetten we onze helmen op en ik sla mijn armen om hem heen.
"Rijden" roep ik en dan scheuren we in het donker weg.

[Ariadne]

Hoofdstuk 2: Het feest

Het lijkt of we al uren onderweg zijn. Maar het is nog niet langer dan een half uur. Als het begint te regenen denk ik na over wat er gebeurd is.

Alles leek goed te gaan. Ik en Marco hadden net onze diploma's gehaald en we hadden een aanbod voor een baan in het buitenland. Van de school mochten we een feest organiseren. Dat was heel wat, want door de regering waren er eigenlijk alleen maar hele strengen regels.
De avond begon goed, het was gezellig. Tot Tim met die pillen kwam...
Ik was met Marco aan het dansen: "Binnenkort zitten we in het buitenland, hebben we samen een huis en allebei een goede baan"
"Ja" antwoorde ik en ik zwijmelde weg in zijn armen. We hadden Tim wel gezien met zijn pillen, maar aangezien we geen goede vrienden met hem waren (eerder vijanden) negeerde we hem maar gewoon. Marco wilde er niks mee te maken hebben, hij hád er niks mee te maken.
Toen gebeurde het, net toen een vriendin me even weg riep kwam de politie binnen. Iemand had ze gewaarschuwd over de pillen, waarop een lange gevangenis straf stond. Bij iedereen werden de zakken gecontroleerd, Tim werd al snel gepakt. Maar toen was Marco aan de beurt... Ook bij hem zat een pil in zijn zak. Tim moest die erin hebben gestopt.
"Nee" schreeuwde ik: "Hij is onschuldig, laat hem gaan"
Ik probeerde bij Marco te komen, maar ik werd tegen gehouden. Ze voerden hem af. Toen ik net los had weten te komen, was dat Marco ook gelukt. Hij rende weg en even later zagen we hem op zijn motor langs scheuren.

Er werd zelfs een psycholoog bij gehaald om mij te laten vertellen waar hij was en om mij over te halen te geloven dat Marco schuldig was. Maar ik gaf niet toe.
Ik wilde weg, voor die baan in het buitenland, maar ik moest blijven ik werd opgesloten op mijn kamer, maar ik wist mijn mobieltje te verbergen.
Zo kon ik contact houden en we bedachten een plan ik zou van degene die mij eten kwam brengen de sleutel van mijn raam stelen en vluchten.

En daar zit ik dan, achterop de motor. Mijn armen om Marco geklemd in de stortregen. Als we al bijna bij de grens zijn stopt hij. In stilte zetten we ergens in een bos de motor weg en zetten we de, door hem meegenome, tent op.
"Waar gaan we morgen eigenlijk heen?" vraag ik angstig.
"Weet je nog waar we vroeger altijd heen gingen, Anna? Dat onbewoonde huis. Daar gaan we heen. De bevolking daar wil meehelpen en we mogen daar wonen."
Ik kan wel juichen, maar ik mag niet te veel geluid maken.
Als we in de tent liggen begint het ook nog te onweren. Ik heb het koud en ik ga dicht tegen Marco aan liggen. Hij slaat een arm om me heen en zo vallen we in slaap.

[Ariadne]

Hoofdstuk 3: De grens

Als ik wakker word zie ik Marco al naast me zitten. Zwijgend geeft hij me een broodje aan. Ik zie aan zijn gezicht dat hij bezorgd is.
"Jij maakt je ook zorgen om wat er kan gebeuren hè?" vraag ik.
"Ja" zegt hij zachtjes.
Ik sla mijn armen om hem heen en zo blijven we even zitten. Dan staan we op, ruimen de tent op, pakken onze spullen en even later zitten we weer op de motor.
We zijn bijna bij de grens als we politie wagens achter ons horen. "Wat..." zijn scheldwoorden worden overstemd door de sirenes. Marco geeft extra gas en het hek van de grens komt in zicht.
Opeens horen we schoten. "Ze schieten op ons" schiet het door mijn hoofd heen. Marco vloekt nog harder en geeft nog meer gas. Snel sla ik mijn armen steviger om hem heen. We rijden nu vlak langs het hek en de opening komt in zicht. Marco schuurt met zijn arm tegen het hek aan en ik een klein beetje. Het moet pijn doen, maar hij rijdt gewoon door. Een scherpe bocht en we zijn de grens over. De achtervolging houdt op.
Een halfuur later staan we voor het huis en Marco maakt de deur open. Hij loopt de gang verder in. Er moet een hoop aan het huis gedaan worden, maar voorlopig kunnen we er wonen.
Ik zie dat hij zijn Jack uit doet.
"Gaat het met je arm?" vraag ik bezorgd.
"Ja hoor" antwoord hij: "Mijn jack heeft het meeste opgevangen" en hij laat zijn arm zien waar gelukkig alleen een schaafwond op zit.

Hij loopt naar de deur en doet die dicht. Hij spreidt zijn armen en zegt: "Welkom thuis schat!"
Ik ren op hem af en spring in zijn armen. Hij zoent me en ik voel me gelukkig.
Vanaf nu zal alles beter gaan...

[Ariadne]

Ik hoop dat jullie het een leuk verhaal vinden, maar ik wil graag commentaar!

[Laura]

Heey Anke
Echt een heel leuk verhaal!

xxx Laura

[Ariadne]

Fijn dat je het leuk vindt

[Dogna]

Okee, okee, hier is je kritiek:
Wat een stom verhaal!!!
Nee hoor, tis leuk