Verhalenwedstrijd #2, In de ruimte

[Dogna]

Terwijl jullie kunnen stemmen voor de vorige verhalenwedstrijd, zal ik even een nieuwe bedenken Deze keer is het thema:
In de ruimte
Jullie snappen wel dat dit vrij snel een onrealistisch verhaal wordt, maar aan jullie de opdracht hier een leuke wending aan te geven Veel succes!

Voorwaarden:
- Het verhaal moet zich (deels) afspelen in de ruimte
- Het verhaal moet minimaal 300 woorden hebben en maximaal 1000 woorden.
- Het verhaal moet helemaal zelf geschreven zijn. Dus geen dingen kopieren uit andere verhalen of uit boeken.
- Uiterste instuurdatum: 31 december

[Ariadne]

Pech in de ruimte

Het is het jaar 2100. Er wordt veel meer in de ruimte gereisd en er wordt veel onderzoek gedaan. Lyla en Sogros zijn er opuit gestuurd om onderzoek te doen naar een maan van een nog vreemde planeet.

Het ruimteschip schudt. Lyla probeert zich nog snel ergens aan vast te houden, maar ze valt tegen Sogros aan.
“Oeps, sorry” stamelt ze met een rood hoofd. Sogros doet echter alsof er niks aan de hand is, zet Lyla weer recht neer en vraagt: “Wat was dat nou weer? Bij de vorige controle was er toch niks aan de hand?”
“Zover ik weet niet” zegt Lyla: “Ik ga wel even kijken”.
“Ik ga mee” zegt Sogros en voordat Lyla kan protesteren zegt hij: “Voor als er echt iets aan de hand is”. Snel lopen ze naar de andere kant van het schip waar ze denken dat het geschud vandaan kwam. Als ze bij de achterkant aankomen is het erger dan ze dachten. Een stuk van een meteoriet heeft de achterkant van het schip geraakt, net op de plaats waar de benzinetank zit. Ze zien de benzine eruit lopen.
Van woede en frustratie schreeuwt Sogros het uit: “Hoe kan dit nou gebeuren? Waarom gebeuren deze dingen nou altijd met mij? Ik wist wel dat ik dit niet had moeten doen!”
Lyla voelt zich eng koud worden. “De benzinetank…”denkt ze: “Dit kan niet waar zijn, dit moet een droom zijn.” Lyla knijpt in haar wang. “Au!” maar Sogros hoort het niet, want die is nog steeds aan het schreeuwen. “Toch geen droom” denkt ze.
“Laten we rustig blijven” roept Lyla boven Sogros uit, ook al voelt ze zichzelf helemaal niet rustig. “We moeten landen op die maan en dan hulp zien te vinden, misschien werkt de zender nog.”
Als Sogros weer wat gekalmeerd is antwoordt hij: “Ja, laten we dat maar doen, die maan is toch niet zo ver weg meer. Kom op we hebben geen tijd te verliezen.” Sogros rent naar de besturingskamer en Lyla rent hem (een stuk langzamer) achterna.
Als Lyla in de besturingskamer aankomt, is Sogros al bezig met de coördinaten van de maan in te voeren. Snel gaat Lyla zitten en maakt haar gordel vast en helpt Sogros met wat dingen instellen. Door haar zenuwen gaat het instellen een stuk langzamer dan normaal.
“Riemen vast” zegt Sogros met een grijns van de spanning op zijn gezicht: “We gaan het proberen”. En hij drukt op de knop die de landing in werking zet.
Als Lyla zich niet door al de schokken aan haar stoelleuningen had moeten vast pakken had ze waarschijnlijk al haar nagels eraf gebeten. De maan komt nu steeds dichter bij. Nog een paar laatste schokken en het ruimteschip landt. Het ruimteschip wiebelt nog wat heen en weer, maar blijft dan stevig staan.
“En wat nu?” vraagt Lyla.
“De zender proberen” zegt Sogros na een stilte. Sogros buigt zich voorover en prutst wat met de zenden. Lyla houdt het haast niet uit van de spanning terwijl Sogros de zender uitprobeert.
“Kapot” zegt Sogros en voor het eerst ziet Lyla echte angst op zijn gezicht.
“Dan moeten we het schip uit” zegt Lyla na een stilte. “Wat?!” roept Sogros: “En wie moeten ons dan helpen? De maanmannetjes?”
“Misschien wel ja” zegt Lyla: “Misschien is er wel iets of iemand. Het is in ieder geval beter dan hier wachten en niks doen”. Lyla staat op en trekt een speciaal pak aan. Sogros twijfelt even, maar staat dan toch ook op: “Je hebt gelijk, ik ga mee”.
Even later staan ze buiten op de maan. Lyla verwondert zich nog steeds over alle sterren en staart een beetje in de verte als Sogros haar roept.
“Kijk daar komt iets aan” roept hij. Snel kijkt Lyla om. Ze ziet een fel wit licht. “Is dit wel goed?” vraag ze angstig aan Sogros. “Laten we wachten zegt hij, misschien zijn het wel een soort van mensen” maar ze ziet dat Sogros ook bang is.
Het felle licht komt steeds dichter bij, Lyla wordt haast verblind. Dan is het opeens donker er is zelfs geen ster meer te zien…..

“Wordt wakker, wordt wakker” de stem lijkt van ver te komen en Lyla opent haar ogen. Ze kijkt om zich heen. Ze zijn terug om de aarde, op de landingsplaats. Een dokter staat bezorgd naast haar stoel in het ruimteschip. Naast haar slaapt Sogros.

[Dogna]

Aaah ik haat open eindes! Maar wel een leuk verhaal, de eerste die meedoet tot nu toe...

[Misz_GlamOur]

Leuk verhaal(A)..
Allen je schrijft in tegenwoordige en verledentijd doorelkaar en dat leest nogal ongemakkelijk;)

[Dogna]

Nou Misz Glamour, schrijf jij eens iets

[Dogna]

We moeten minstens 3 inzendingen hebben voordat we gaan stemmen.