De winaar van verhalen wedstrijd 1 is Dogna.
Zij krijgt haar zelfgemaakte sig
Hier komt het winnende verhaal


"Kom nou maar gauw, ik word doodzenuwachtig van je!" zeg ik aan de telefoon.
"Ja maar ik ben zo bang dat ik iets vergeet!" antwoordt Fabienne.
Ik zucht. "Als je nu niet komt, dan ga ik wel in mijn eentje naar het schoolfeest!"
"Jeetje Suus, ik kom al!"
5 minuten later hoor ik de bel. "Kom gauw binnen!" zeg ik tegen Fabienne. "Waarom moest ik zo haasten om hier al om half 7 te zijn, terwijl het schoolfeest pas 8 uur begint?" vraagt ze. "Uhh..." zeg ik. "Kom nou maar mee naar boven!" En ik neem haar mee naar mijn kamer. Als Fab mijn kamer binnenloopt, schrikt ze. "Hoe kom je aan al die dondersmooie jurkjes?" vraagt ze. Ik bloos. Bij Fabienne zijn ze best arm, daarom krijgt Fabienne zelden nieuwe en/of mooie kleren. "Cadeautje van mijn vader," zeg ik zacht. "Maar ik weet niet welke ik aan zal doen. En oja, voordat je me een verwende trut noemt, jij mag er ook een van dragen, nee, hebben zelfs." Fabienne kijkt blij! "Oh dank je wel Suus! Maar ik kan ook niet kiezen... Maar jij moet die rode nemen, rood staat jou altijd zo goed!" "Dan moet jij de paarse nemen!" Fabienne knikt. We doffen ons nog wat op, pakken al onze spullen en gaan naar beneden. Als mijn oudere broer ons ziet, zegt hij: "Wie zijn jullie? Jullie zien er mooi uit hoor!" Ik zie dat Fabienne bloost. Volgens mij heeft ze een oogje op mijn broer, maar ze wil het nooit toegeven.
Dan brengt mam ons naar het schoolfeest. Als we binnenkomen worden we door een paar mensen aangekeken. Yes, lang leve papa's kledingsmaak. Ik kijk richting Lars, mijn droomjongen. Fabienne ziet het en vraagt: "Keek-ie toen we binnenkwamen?" Ik schud teleurgesteld mijn hoofd.
Na een uurtje is iedereen lekker aan het dansen, inclusief Fab en ik. Opeens stopt de muziek. Mensen kijken verbaasd op. Dan zegt de DJ: "En dan nu een schuifelnummer, zoek allemaal een partner!" Fabienne wordt door een vriend van ons gekozen, en ik zoek naar Lars. Wacht, volgens mij zie ik hem! Ik loop naar 'm toe. Verlegen vraag ik: "Dansen?" Hij lacht en knikt. Fabienne kijkt mij raar aan. Wat is er nou?
Als ik een tijdje met hem sta te dansen, heb ik het door. Het is Lars niet. O mijn God, ik sta hier met een wildvreemde jongen te dansen! En volgens mij is ie nog ouder ook. Maar als het Lars niet is, waarom voel ik me dan zo... raar... zo... verliefd? Dan is het liedje afgelopen en iedereen loopt weer naar zijn/haar vriend(inn)en. Dus Fabienne loopt ook naar mij toe, en vraagt: "Wie was dat?" "Uh... Ik dácht dat het Lars was, het is hier zo donker en..." Ik voel dat ik rood word. Fabienne moet lachen. "Ach, het was geen Lars, maar hij was wel cute hoor! Cuter dan Lars vind ik... daarbij zag ik Lars met iemand anders zoenen geloof ik, of misschien was dat een andere Lars look-a-like!" "Pff," zeg ik. Dan komt de jongen waarmee ik net heb gedanst naar me toe. "Hoi, ik ben Robin," zegt hij. "En jij bent..." "Suzanne," antwoord ik. Hij lacht. Ik smelt. Dus dat bedoelden ze met liefde op het eerste gezicht. Hij blijft staan en zegt niks, maar mijn hart klopt als een gek. "Ehh... Robin? Het was eigenlijk niet de bedoeling om met jou te dansen..." Oh shit, dit gaat verkeerd, dit vat ie vast beledigend op. "Ze wilde eigenlijk met iemand anders dansen, die een beetje op jou leek, waardoor ze jou met hem vergiste en jou dus ten dans vroeg terwijl ze eigenlijk iemand anders wou vragen!" springt Fab me bij. Ik kijk haar verbaasd aan en zeg: "Ja dat dus... Maar het punt is... dat ik jou eigenlijk leuker vind dan die andere jongen." Ik bloos. Dit loopt helemaal niet zoals gepland. Robin lacht naar me en vraagt: "Zullen we weer dansen?" "Maar dit is toch geen schuifelnummer?" "Maar hier kan je toch nog wel op dansen?" zegt hij en hij geeft een knipoog.